Categorie archief: Nieuws

Thuis

Tja…daar zitten we dan…gewoon thuis op de relaxte hoekbank, laptop op schoot (zonder gedoe met wereldstekkers), lange broek aan, maar de keuken en (eigen!!) toilet op minimale loopafstand.

Het enige ‘wildlife’ wat we gezien hebben de laatste dagen, zijn de iets te dikke poezen, 2 nieuwe cavia’s en een verdwaalde spin in de bijkeuken die nog denkt dat het herfst is.

We zijn dus thuis…en dat is raar!

2 weken geleden bereikte we de kust van Miami. Na wat extreem
regenachtige dagen hadden we wat eerder besloten om onze tent
terug te brengen naar de winkel en de resterende dagen door te
brengen via AirBnB. Gelukkig hebben we nog ideale zonnedagen gehad, waardoor de voorbereiding op de reis naar Nederland zeer
ontspannen was.

De vlucht met Norwegian Air was erg goed (oprecht een aanrader!) en de tussenstop was zoals gepland, erg kort.

Eenmaal op Schiphol was het even wachten op de tassen en konden we de conclusie trekken dat bij alle 16x dat we gevlogen hebben het afgelopen jaar, alles op tijd vertrok en onze bagage ook telkens
netjes aankwam.
Ondanks de wat saaie aankomsthal 4 (waar we van te voren nog niet door de ramen konden gluren), was het ontvangst meer dan prima. Het tv-programma ‘Hello Goodbye’ kon er een puntje aan zuigen en ook Robert ten Brink zou geïnspireerd raken.

Ondanks alle positieve aandacht kwam daar ineens de jetlag en het slaaptekort om de hoek, oftewel de gaarheid sloeg toe. Na 3 uur rijden, waarvan 1 uur file (ja hoor!) stonden we voor onze eigen voordeur, stapten naar binnen en zeiden: “tju…wat hebben wij toch een kleine
huiskamer”.

Het feestje wat volgde op zaterdag was een zeer welkome
verrassing, leuk om veel mensen weer te zien op 1 avond en tegelijkertijd de bevestiging dat we toch echt wel terug in Deurne waren 😉 .

Maar goed, tijd om wat (onzinnige) feiten op een rij te zetten;
– We hebben 39 van de 50 staten in Amerika doorkuist/bezocht.
– Er zijn in totaal zo’n 6600 foto’s gemaakt
– Hiervoor hebben we ruim 60.000km gereden (waarvan 30.909km in de VS)
– De planning was om 7 x te vliegen, dat is 16x geworden.
– Aantal tenten gekocht en teruggebracht in de VS: 5!

De meest gestelde vragen tot nu toe;
– Heb je alles gezien wat jullie wilde? Ja en nog veel meer.
– Wat is het mooiste wat jullie gezien hebben? Weten we niet, al zouden we wel een top 5 per land kunnen maken.
– Is het goed gegaan tussen jullie? Ja, prima. Waar zou je je druk over maken als je veel vrijheid hebt.
– Is Mieke zwanger? Nee!!
– Lust je nog een biertje? Mwaaah, ’t is even wennen na 13 maanden nauwelijks bier te hebben gedronken.

Zoals al eerder vermeld, wij hebben het ontzettend naar ons zin
gehad, waarderen elke vorm van aandacht van de afgelopen maanden en zijn nu druk doende om een baan te zoeken welke bij ons past om zo ook z.s.m. weer in een ‘normaal’ ritme te komen.

400dagen.nl zal blijven bestaan en zal verder worden gevuld met
informatie over onze reis, zodat ook andere reizigers misschien iets aan deze tips hebben. Daarnaast proberen we er ook commercieel wat mee te experimenteren, zoals bijvoorbeeld al een samenwerking met de hotel vergelijkingssite booking.com.

Voor degene die de nieuwsbrieven beu zijn, schrijf je simpelweg uit, anders wordt je af en toe nog wat lastig gevallen…

Aan allen alvast een gezond 2016 gewenst, komend jaar zal voor ons in ieder geval heel wat anders verlopen dan 2015.

De Groeten!

 

 

 

Naar Florida, via zon, regen en Mickey!

We hebben afgelopen weken maar weer wat dingen ondernomen, anders hadden we ook zo weinig om over te schrijven. We denken wel dat we nog niet eerder zoveel verschillende dingen hebben
gedaan in een korte tijd.

Ok, ’t werd even wat herfstachtig zoals eerder al vermeld, dus het werd tijd voor wéér een zomer. Ondanks dat ze het hier gewoon winter noemen, vinden wij dat 25 à 30 graden, een luchtvochtigheid van 100% op sommige momenten toch aardig als zomer klinkt. Het gekke is alleen dat het hier nu om 17:30 donker is, terwijl de
temperatuur nog steeds erg aangenaam is.

We hebben helaas de hevige regenval in Texas niet helemaal kunnen ontwijken. Gelukkig hebben we een aantal keer goed besloten om niet in een tentje te overnachten, waardoor we niet echt last van de overstromingen hebben gehad.
Gelukkig hadden we erg goed weer tijdens ons bezoek aan het ‘Big Bend National Park’. Dit natuurpark ligt helemaal in het zuiden van Texas en grenst aan Mexico. Waar we nog maar enkele weken
geleden naar Canada keken, konden we nu Mexico zien liggen. Een ander feit dat we merkten dat we vlakbij Mexico waren, was de
aanwezigheid van de rijdende douane. We mochten toen we weggingen toch even onze paspoorten laten zien inclusief visum, ondanks dat we naar onze mening er niet echt Mexicaans uitzien.

Tussen de buien door hebben we San Antonio bezocht, met een
verrassend leuk centrum, waar je langs de rivier een sfeervolle route kan volgen.
We wilde Houston misschien nog bezoeken, maar vanwege opnieuw hevige regenval zijn we maar doorgereden om uiteindelijk 2 dagen later in New Orleans aan te komen.

Deze stad is behoorlijk geraakt door ‘Hurricane Katrina’ in 2005 en we vroegen ons af of je hier nog wat van ziet. De TomTom stuurde ons door wat wijken waar de gevolgen nog duidelijk zichtbaar
waren. Zwaar versleten, niet onderhouden, woningen waar nu voor een groot gedeelte armoede heerst en daardoor criminaliteit. Apart om te zien en iets wat ook nog steeds een probleem vormt.
Het centrum van New Orleans is anders. Ook hier zie je nog wel wat onderhoud aan hotels, restaurants, maar het merendeel is nog zoals het was. Het oude centrum bestaat veelal uit laagbouw en de Franse bouwstijl is nog duidelijk zichtbaar.

Het goede weer bracht ons ook weer wat oude bekende vrienden; de muggen! En omdat het eerder die week veel geregend had, zaten er veel en ze waren erg hongerig!! Een poging tot even wat eten klaarmaken in de schemerdonker leverde 17 muggenbulten op aan de voeten…
Op zich logisch dat deze insecten zich hier bevinden, grote gebieden rondom New Orleans bestaan uit moeras. Andere beesten welke je dan tegen kunt komen zijn alligators, welke eigenlijk de hele dag in één houding wat aan de kant van ’t water liggen en richting het eind van de dag langzaam onderwater zakken om het avondeten te
verzamelen…dit lijkt aardig op onze daginvulling op dit moment.

De laatste staat die we wilde bezoeken is Florida. De naam alleen al klinkt zonnig, en dit kwam redelijk overeen. Na een kort bezoek aan de Budweiser brouwerij kwamen we in St. Augustine terecht. Hier werd ons direct verteld dat dit het oudste stadje van Amerika is…maarruh, werd dit ons ook al niet verteld over Boston, een paar
weken terug?? Ach, wat maakt ’t ook uit, we hebben er ons weer een dagje kunnen vermaken en nemen de kennis van geschiedenis van de gemiddelde Amerikaan niet al te serieus.

Toen kwam de grootste verrassing; een gratis bezoek aan Disney World! (bedankt Ruud Adriaans!!)
Waar we normaal gesproken themaparken eigenlijk links laten
liggen, was dit een uitgelezen kans om toch een paar dagen het Las
Vegas voor kinderen te bezoeken.

Disney World, hemels voor kinderen, een hel voor alle ouders die een halve inboedel moeten meeslepen in die hitte, een genot voor ons om dit te mogen aanschouwen. Daarnaast uiteraard volop
genieten van leuke attracties, schelden op de hoge prijzen van eten en souvenirs, maar uniek om dit te kunnen doen.
We hebben in drie dagen 3 van de 7 parken kunnen bezoeken, in principe meer dan genoeg, aangezien we behoorlijk gaar waren van het geslenter tussen de kinderwagens en dikke mensen door.
Uiteindelijk kon de foto samen met Mickey Mouse niet ontbreken en vonden we ’t een erg gave ervaring.

We zijn nu langzaamaan de westkust van Florida aan het verkennen (lees: op wat strandjes liggen) en zullen de laatste 2 weken nog de Everglades, enkele Key’s eilanden en Miami gaan bezoeken. Het
begint nu toch eigenlijk echt wel op een vakantie te lijken…

Zo, dit zal zo’n beetje één van de laatste stukjes zijn waarin we
iedereen op de hoogte stellen. Hierna zal ons leven waarschijnlijk iets wat saaier worden en niet de moeite waard om hier 2 kantjes onzin over vol te kletsen.

Wij genieten hier nog even van zon, zee en strand, over een paar
weken gaan we dan toch echt de winter in.

Foto’s van de afgelopen weken vindt je hier…

Een fijne sinterklaas aan allen! (de pietendiscussie hebben echt niet gemist)

De groeten!

365 van de 400 dagen weg!

Even geen stukje over waar we nu zijn en wat we allemaal wel of niet hebben meegemaakt, maar tijd voor een terugblik.
Waarom? Vandaag zijn we precies een jaar weg.
En ach, over een paar weken doen alle tv zenders en kranten ’t ook, dus waarom wij niet.

We zullen antwoord geven op alle vragen/opmerkingen, zoals vooraf; ‘wat gaan jullie doen???’, ‘is een jaar niet lang?’, ‘hebben jullie echt je baan opgezegd?’, ‘je gaat carnaval echt wel missen’ en tijdens de reis met name via whatsapp; ‘eej, hoe’s de vakantie?’, ‘je mist hier niks’, ‘waar zitten jullie nu, ik lees die blog nie..’ en vele andere.

Ergens rond het weekend van 9 november 2014 hebben we voor ’t laatst friet met een frikadel (en een portie bitterballen) gegeten, “wat zouden we dit gaan missen, not!!”.
Het huis nog maar een keer opgeruimd, de backpack langzaamaan ingepakt en ondanks het afscheidsfeestje eerder, toch nog iedereen een keer gezien.
Een jaar daarvoor al een beetje begonnen met de voorbereiding en het aankondigen dat we dit toch echt wel gingen doen. Het geregel van de juiste visums hadden we gelukkig achter de rug, we hebben afscheid genomen op het werk (“geven jullie echt je baan op? In deze tijden van crisis?” Ja, dat doen we..), het was eigenlijk alleen nog aftellen.

Hoe dan ook, op een brakke woensdagochtend, veel te vroeg, hebben we onze backpacks in de auto gegooid en zijn we naar Schiphol gereden.
Backpack…ook wel simpelweg een grote rugzak genoemd, maar als je lang gaat reizen heet dat ineens een backpack. Ondanks alle tips op internet neem je toch teveel mee en laadt je het ding onpraktisch in. “Ach, we hoeven ‘m toch niet lang te dragen als we in Melbourne aankomen, dan kijken we daar wel verder…” hoor ik ons nog praktisch denkend zeggen.
Na een zeer prettige vlucht van 23 uur stapte we enigszins gaar de aankomstterminal uit in Melbourne. Blijkt het daar toch tegen de 30 graden te zijn en staan we daar in semi-winterkleding met onze backpack op de rug onhandig om ons heen te kijken waar toch dat goedkope hotel ligt op loopafstand van het vliegveld. Na 10 minuten lopen vallen alle (dollar)kwartjes ineens tegelijk; de backpack is waarschijnlijk te zwaar, is niet goed afgesteld en waar niemand over praat op internet; waar laat je je overige bagage, oftewel die andere rugzak en tas met laptop/tablet??

Hoe dan ook, de reis was begonnen!

De eerste weken voelen nog als vakantie, je bent ver weg van huis, het weer is anders…je hersens zeggen eigenlijk: “over 2 weken zit ik weer thuis, op mijn eigen toiletpot”.
Maar nee hoor, wij hebben besloten om allereerst bijna 6 maanden in een omgebouwd bestelbusje te gaan wonen. Waar we in Nederland plannen hadden om groter te gaan wonen, zijn we enigszins achteruit gegaan op de vierkante meters.
En dat was wennen, maar gelukkig niet lang. Want al snel werd dit geen vakantie, maar gewoon een manier van leven, omdat je toch op zoek gaat naar wat ritme. Je wordt vlug praktisch en kijkt naar andere dingen; wat doet het weer (nóg belangrijker dan in NL), hoe laat gaat de zon etoro onder (of sta ik in het donker buiten te koken tussen de insecten), hoe werkt een Australische blikopener, waarom zit er tussen de wereldstekkers van de Action geen stekker die in Australië past en misschien de belangrijkste van allemaal; hoe bewaren we ons eten zonder koelkast en stroom?

Oftewel, alles wat je doet duurt wat langer dan in Nederland, vergt wat meer voorbereiding en je past je hier op aan.
Al dit komt af en toe met enige frustratie, want ja…je bent dan wel aan de andere kant van de wereld maar je karakter verandert niet direct…

Dit alles valt in het niet zodra je verrast wordt met onverwachte mooie dingen. Zoals eerder beschreven in wat reisverslagen zijn de kleine dingen het gaafst. Wakker worden rond zonsopgang met je bestelbusje aan het strand, het geruis van de zee op de achtergrond en vele kangoeroes op de voorgrond! ’s Avonds wat eten klaarmaken op je 2-pitter in de Grand Canyon, Amerika, met een eland naast je…simpel, maar mooi!

Oud&Nieuw in Sydney was een hele happening, maar ook weer de bevestiging dat we eigenlijk probleemloos al 6 weken van huis zijn.
En zo zijn er vele maanden ontzettend snel voorbij gegaan. Contact met thuis bevestigde dit extra, omdat je je dan pas realiseert dat alles gewoon doorgaat.
De eerder genoemde frustraties zijn minder en vooral korter geworden, omdat je doorkrijgt hoe dingen te regelen, zodat we onze reisplannen gewoon door konden zetten.

De keuze om naar Fiji en Hawaï te gaan is een heel goede geweest. Niet alleen omdat dit mooie bestemmingen zijn, maar ook omdat we later in Amerika nog steeds ‘met het goede weer mee konden reizen’.

Iedereen maakt zo’n reis op zijn/haar eigen manier. Wij hebben de eerste paar weken onze manier ontdekt en dit al 12 maanden lang volgehouden, op een voor ons zeer prettige manier. Hierdoor hebben we gezien wat we wilde zien en misschien wel meer.
We hebben vele ‘backpackers’ zien rondhangen op straat of bij een hostel waar ze dan al weken/maanden zitten. Ze kunnen niet veel doen, omdat ze geen geld hebben en geen werk kunnen vinden (of geen zin hebben in fruitplukken onder een brandende zon). Ondertussen zijn zij ook aan ’t reizen, maar naar onze mening heeft dit weinig met reizen te maken…
Uiteraard hebben wij ook een budget en hebben we op ontzettend veel momenten keuzes moeten maken waar je je geld aan uitgeeft, achteraf gezien hebben wij niet het gevoel dat we daardoor unieke dingen gemist hebben.

Wat we allemaal “geleerd” hebben tijdens een jaar is moeilijk te zeggen. We weten in ieder geval dat we er geen seconde spijt van hebben dat we dit gedaan hebben. We hebben mooie dingen gezien, die we waarschijnlijk nooit meer gaan zien, al helemaal niet op deze manier.
Ok, ons Engels is er flink op vooruitgegaan, we weten dat chipszakken kapot knappen in de bergen en dat benzine in de tank kan koken als je met 45 graden door de Outback rijdt, mooi toch!
We zijn wat meer ‘wereldwijs’ geworden, hebben kunnen zien hoe dagelijkse dingen geregeld zijn in andere landen en hebben mensen ontmoet die dit haarfijn konden uitleggen.

We hebben ook geen spijt dat we onze baan hebben opgezegd, dit biedt simpelweg weer nieuwe kansen waarvan we overtuigd zijn dat deze gaan komen. En laten we eerlijk zijn, op een periode waar we ongeveer 45 jaar werken, is 1 jaar reizen niet zo heel veel…

“Gaan jullie dit samen wel volhouden?” Is ook een veelgestelde vraag…nou ja, blijkbaar wel!

We hebben nog een aantal weken te gaan. Zijn we al met de terugkomst bezig? Ja, en ook bewust. We zijn nuchter genoeg om te beseffen dat we in januari weer in een normaal ritme gaan leven, waarbij werken, sporten, op stap gaan en vakantie (jawel!!) tot de dingen behoren.
Het aantal filmpjes en foto’s staat inmiddels op ruim 6300, deze zijn al uitgefilterd! We zullen dan ook niemand uitnodigen voor een gezellige dia-avond. Het aantal hits op onze site zijn er ruim 16.000. Deze heeft google waarschijnlijk binnen 0,01 seconde, maar wij zijn er trots op!

Wij leven nog een paar weken ons leventje op de manier waarop we dit het afgelopen jaar gedaan hebben, wat daarna komt zien we positief in, al zal het wennen zijn om weer op je fiets door de ijzige kou te moeten fietsen met je handen in je mouwen gestoken (want waar heb je die verdomde handschoenen dan ook neergelegd 13 maanden geleden?!).

Wat hebben we gemist? Niets, maar toch wel wat denken we. Waar wij veel ‘wildlife’ hebben gezien, zijn ze binnen de vriendenkring ook als beesten tekeer gegaan, wat als gevolg heeft dat we nog 9x beschuit met muisjes mogen gaan eten.

En ja, we hebben carnaval moeten overslaan. Hebben we ’t gemist? Niet zozeer het 5 dagen verkleed rondlopen met een biertje in je hand, maar we zijn wel weer toe aan een leuke stapavond.

En nee en oprecht, die frikadellen en bitterballen hebben we echt niet gemist, maar ach…als ze voor onze neus liggen laten we ze niet koud worden.

Tot over een paar weken,

De groeten!

Van west naar oost, via Nederland en Holland

Zó…daar zijn we weer, klaar voor een nieuw verhaal, want wat wij allemaal hebben meegemaakt de laatste weken…dus ga er maar eens snel voor zitten…

Yellowstone samengevat; erg gaaf! We dachten al het één en ander te hebben gezien ondertussen, maar de diversiteit van landschap en wilde dieren maakt dit park erg mooi.
Het park staat bekend om vulkanisch landschap en geisers, maar ook om bizons, zwarte beren en elanden/herten/reeën.
In wat folders over dit park stond dat er gemiddeld elk jaar 1 persoon overlijd door een aanval van een grizzly beer. Toevallig waren het er dit jaar al 3, dus wij konden er gewoon veilig rondlopen, hadden wij ff geluk!
Zodra je het park binnen komt rijden stop je nog voor de eerste bizon, maar binnen enkele minuten rijden zie je kuddes van deze dieren staan. Na flink wat bizons op de foto te hebben gezet, konden we de conclusie trekken dat dit toch echt wel erg lelijke dieren zijn, maar gaaf om in het echt te zien, vooral als ze net voor je auto oversteken.
Het vulkanisch landschap met de verschillende kleuren blijft erg indrukwekkend en uiteraard hebben we ook een bezoekje gebracht aan “Old Faithfull”, de geiser die elk 1,5 uur begint te spuiten.

Een klein stukje ten zuiden van Yellowstone ligt het ‘Grand Teton National Park’. Logischerwijs vindt je hier ongeveer dezelfde dieren, maar het staat ook bekend om de hoge bergpieken die erg mooi weerkaatst worden door het heldere meer wat er voor ligt.
In beide parken hebben we nogmaals mogen ervaren hoe het is om met -4 te kamperen in onze tent, maar het was het meer dan waard.

Vanuit hier zijn we richting het ‘Rocky Mountain National Park’ gereden. Qua landschap (vooral na voorgaande parken) viel ons dit iets wat tegen. Maar gelukkig hebben we hier wel 2 dingen geleerd;
– Als er gezegd word dat er bronstige reeën rondlopen moet je dit serieus opnemen.
Deze dieren maken ’s nachts een geluid wat een kruising is tussen een olifant en een oude garagedeur die je dichttrekt. En als er dan 10-tallen van deze heren dit de hele nacht doen, weet je één ding zeker; ze willen erg graag van bil!
– We hebben ook geleerd dat een zak tortillachips open knapt als je op 3.5km hoogte door de bergen rijd, met als vervelend gevolg dat er chips door de auto ligt die dan maar vlug opgegeten moet worden. Een zak naturel chips blijft op deze hoogte overigens gewoon dicht.

Na deze leerzame dagen wilde we richting ‘Mount Rushmore’ rijden, maar zagen we dat er in de buurt een dorpje lag dat ‘Nederland’ heet. Dus wij enthousiast naar Nederland om daar als een stel ervaren Aziaten op de foto te gaan met het plaatsnaambord “Nederland”. Voor de rest was hier helemaal niets te beleven, maar ach…alles voor de foto!
Mount Rushmore ligt in de ‘Black Hills’ en staat bekend om het feit dat er 4 presidentsgezichten uitgekapt zijn. De Amerikanen hebben hier een herdenkingsplaats van gemaakt en je kunt er op je gemak rondlopen en zien hoe dit gemaakt is. Op zich heb je de gezichten zo gezien, maar wij vonden het best interessant vooral tijdens een avondsessie waarbij de gezichten worden verlicht en (wat we niet wisten) de veteranen worden geëerd die aanwezig zijn tijdens het volkslied van Amerika. Dus zijn we maar netjes gaan staan tijdens het volkslied wat erg vals werd meegezongen.

Toen we de volgende ochtend geskypt hadden met familie, zagen we bij terugkomst dat een windvlaag onze hele tent vernield had. Gebroken tentstokken, een ingescheurde binnentent en zo’n beetje alle scheerlijnen afgescheurd. Dat betekende dus vlug naar de Walmart om een nieuwe tent te kopen. Deze keer hebben we maar gekozen voor een iets kleinere en een wat meer windbestendige!

Deze hebben we meteen kunnen testen in het ‘Badlands National Park’, een natuurgebied wat eigenlijk vooral opvalt omdat er midden in kilometers grasland ineens geel/rood gekleurde bergen liggen.

Ons volgende doel was Chicago. We hoopte dat de binnenstad niet vol lag met poepende zwervers net zoals in San Francisco en gelukkig was dit ook niet zo. Chicago heeft geen grote binnenstad met veel opzienbarende gebouwen, maar is erg leuk om in rond te lopen. Ook de gebieden rondom Chicago zijn mooi. De stad ligt tegen Lake Michigan en wij zijn dan ook verder gereden om zoveel mogelijk rond deze kust te bekijken.
Wat we niet wisten is dat er een stad ‘Holland’ ligt ten oosten van Lake Michigan. We gingen er vanuit dat dit weer even leuk was voor de foto en dat het eigenlijk weinig te maken zou hebben met Nederland, maar de hele stad is (ooit gesticht door een Nederlander) op Nederland gericht. In het plaatselijke park staat een geïmporteerde windmolen, maar het leukste was nog “Dutch Village”, een themapark gewijd aan Nederland. Je wordt overspoelt met klompen, Delfts Blauwe tegeltjes en er wordt elk jaar een tulpenfestival (met bijbehorende klompendans) gehouden in het voorjaar (zó jammer dat we dat gemist hebben…ahum…).
Grappig dat de naastgelegen dorpen ook herkenbaar genaamd zijn; Graafschap, Overisel, Vriesland en Zeeland!

Naast al deze Nederlandse invloeden hebben we nog iets zeer herkenbaars gezien onderweg; Maïs!
Kilometers lang maïs, maïs en nog eens maïs. Dit hele gebied staat dan ook bekend als de ‘Corn Belt’ en ze hebben zelfs een gebouw gemaakt van maïs; The Corn Palace.

Na dit stukje Oud Hollands sentiment hebben we de rest van de staat Michigan nog verkend en zijn richting de ‘Niagara Falls’ gereden.
Erg vet om deze bekende watervallen van dichtbij te zien, als was het wat jammer dat de omgeving vol staat met gedateerde hotels en casino’s.

We gaan langzaamaan richting de herfstperiode, al het groene in deze bosrijke omgeving veranderd langzaam in rood/bruin en het weer wordt wat veranderlijk.
De komende dagen gaan we kijken wat ‘Hurricane Jaoquin’ doet, maar de kans is groot dat deze aan land komt. Het is dan maar goed dat we bij Pieter & Denise blijven logeren en niet in onze tent.

Naast dit bezoek staan Boston, New York, Philadelphia en Washington op het programma en proberen we na deze stedentrips naar het ‘Great Smoky Mountains National Park’ te gaan, weer iets meer het binnenland in.
Alles is een beetje afhankelijk van de weersomstandigheden, maar hoe sneller we richting het zuiden gaan des te eerder het weer zomer word!!

Amerika bevalt ons dus prima, we hebben al meer kilometers (of ‘miles’) gereden dan gepland en al ontzettend veel foto’s gemaakt. Een selectie van de (naar onze mening) mooiste vindt je hier

De groeten!!

PS: ohja…we hebben inmiddels de compilatiefilmpjes van Nieuw Zeeland en Fiji ook online staan !!!

Nieuw Zeeland, het Noorder Eiland

Waar we in Australië 2 cyclonen en een grote bosbrand hebben ontweken, in Nieuw Zeeland een overstroming en 2 aardbevingen, was een eenvoudige parkeerplaats met 1 steen die in de weg lag teveel voor Mieke. Gevolg; opgerekte enkelbanden en een bezoekje aan de huisarts.
Hier hebben we overigens ontdekt dat iedere toerist in Nieuw Zeeland verzekerd is voor zorg, zodat je slechts een klein bedrag zelf hoeft te betalen. Een intakegesprek, consult huisarts en het intapen van de enkel heeft ons €20,- gekost, geen geld dus!

Maar goed, na dus in 2 weken te maken hebben gehad met de douane, de politie en nu de dokter, hopen we de brandweer niet nodig te hebben!

Na het vorige bericht hebben we nog enkele dagen doorgebracht op het zuidereiland om nog iets heel moois te zien, de Oahu Stream. Hier vindt je een grote groep zeehonden die vanuit zee, via een riviertje uiteindelijk met z’n allen in een klein meer (incl. waterval) zitten.

Om naar het noordereiland te gaan waren we genoodzaakt de ferry te nemen. Deze reis van 3 uur is meer een toeristische cruise, aangezien je door prachtig landschap vaart, de ‘Marlborough Sounds’.
Foto’s van deze tocht en de zeehonden vindt je hier.

De ferry komt aan in Wellington, de hoofdstad van Nieuw Zeeland. Slechts enkele dagen voordat we aankwamen werd dit gebied nog getroffen door noodweer, overstromingen en een aardbeving, gelukkig hebben wij daar geen last van gehad.

Wat vrijwel direct opvalt als je het plaatselijke toeristenbureau bezoekt is de reclame die men maakt om gebieden te bezoeken waar de films ‘Lord of the Rings’ en ‘The Hobbit’ zijn opgenomen. In en rondom Wellington zijn daarvoor diverse locaties gebruikt. Naast deze films zijn er onder andere ook nog ‘King Kong’, ‘Braindead’ en ‘Avatar’ opgenomen.
Wij hebben niets bezocht van dit alles in Wellington, maar gewacht op een bezoek aan ‘Mount Doom’ (in het echt heet deze ‘Mount Ngauruhoe’, maar ‘Mount Doom’ is makkelijker) en Hobbiton, de filmset van de 6 films van ‘Lord of the Rings’ en ‘The Hobbit’.

Eenmaal aangekomen in het nationaal park waar onder andere ‘Mount Doom’ ligt, bleken we daar vanaf de grond weinig van te zien, het was aardig bewolkt en de mooi besneeuwde toppen van de bergen waren dus slecht zichtbaar.
Dit gebied kenmerkt zich doordat er 3 vulkanen vlak bij elkaar liggen en er nog regelmatig vulkanische activiteit word gemeten. Je kunt door dit gebied een prachtige wandeling maken, de ‘Tongariro crossing’, maar deze duurt zo’n 8 uur, nog iets te lang en bergachtig voor de linkerenkel van Mieke.

Deze hebben we dus overgeslagen en zijn doorgereden naar ‘Lake Taupo’. Hier hebben we genoten van enkele mooie watervallen, wilde rivierstromen en de ‘Crater Moon Walk’, een korte wandeling door een gebied waar veel stoom omhoog komt door de grond en modderpoeltjes. Erg uniek om dit te zien. Eenmaal aangekomen in ‘Rotorua’, een dorp verderop, zagen we dit ook, maar nu vergezeld met een enorme zwavelgeur!

Hoewel we geen echte mega-fans zijn van de ‘Lord of the Rings’ en ‘The Hobbit’ films zijn we toch afgereisd naar het dorpje Matamata, oftewel ‘Hobbiton’! Deze naam hebben de inwoners zichzelf gegeven na de laatste opnames van ‘The Hobbit’. Het voormalige weiland waar nu dus deze filmset is gebouwd behoord eigenlijk tot de familie Alexandre. En deze familie vond het wel een goed idee om de filmset in ere te houden en er rondleidingen te gaan geven. Gevolg; 1500 bezoekers per dag die toch wel een behoorlijke entreeprijs neertellen om dit te zien. Toen we dit hoorde steeg het respect (lees: pure jaloezie) voor deze familie en dit briljante idee! We besefte ook dat onze achtertuin in Deurne waarschijnlijk nooit ontdekt zal worden als unieke filmset…laat staan dat we er entree voor kunnen vragen!
Maar ondanks de entreeprijs is het wel hartstikke leuk om daar rond te lopen. Het doet een beetje denken aan de stijl waarin de Efteling is gebouwd, maar is vooral leuk als je de link kan leggen met de boeken of films.

Hoe verder je richting het noorden reist, hoe meer het landschap verandert. We zijn langs kustlijnen gereden die lijken op degene die we gezien hebben in Australië en waar het in de zomer dan ook erg druk is. Dankzij het mooie weer hebben ook wij kunnen genieten van deze kustplaatsen en zijn we uiteindelijk naar het noordelijkste puntje van Nieuw Zeeland gereden, waar het uitzicht prachtig is.
Foto’s van dit alles vindt je hier….

Na 5 weken gaan we Nieuw Zeeland alweer verlaten. Het land met het teletubbie-landschap, waar het in het zuiden inmiddels is gaan sneeuwen. Zoals eerder beschreven is het verschil met Australië te groot om te spreken welk land nu mooier is. We hebben enigszins geluk gehad met het weer. Het wordt langzaamaan winter in Nieuw Zeeland, wat het rondreizen toch onpraktisch zou maken. We zijn dan ook van mening dat de zomerperiode toch wel de ideale tijd is om dit land te bezoeken. movie streaming

Wat korte feiten op een rij;
– Aantal km’s gereden: 6150
– Aantal foto’s: 702
– Langste regenbui: 23uur
– Aantal aardbevingen gevoeld: 3

Onze top 5 mooiste bezienswaardigheden de afgelopen weken;
1. Milford Sounds
2. Oahu Stream
3. Taupo
4. Hobbiton
5. Cathedral Cove

Nu dus op naar Fiji. Het land wat in eerste instantie niet eens in onze planning lag, maar hoe verder we er ons in verdiepte, hoe enthousiaster we werden. Het is daar nu hartje winter, wat betekent dat het er droog is en het er slechts 31 graden wordt…. ;-).
We zullen daar een eilandentour doen die 12 dagen in beslag neemt. Deze eilanden zijn erg klein, er is maar 1 overnachtingsplek en vaak kun je er prima omheen lopen of varen.
Per eiland zullen we enkele activiteiten mogen uitzoeken, waaronder een bezoek aan het eilandje van de film ‘Cast Away’ (met Tom Hanks). Verder bestaan de activiteiten uiteraard uit dingen die je op zee of strand kunt doen.
Na deze 12 dagen verblijven we nog 4 dagen op het ‘Takalana Bay Retreat’. Vanuit hier kun je met een bootje richting een baai met dolfijnen.

Omdat we op Fiji niet echt de mogelijkheid hebben om verdere dingen te plannen, hebben we ons verblijf op Hawaï al helemaal vaststaan. We zullen er in 22 dagen 3 eilanden bezoeken, Oahu, Kauai en Big Island. Daarna vliegen we naar Los Angeles, waar we onze auto ophalen om zo verder te kunnen reizen.

Maar nu eerst dus tijd voor Fiji, tijd voor vakantie…we zijn er aan toe!

De groeten…

167 dagen Australië….op naar Nieuw Zeeland!

Zo, onze road trip door Australië zit er op! We hebben vanaf 12 november 2014 t/m 29 april 2015 door dit enorme land mogen reizen en eigenlijk alles gezien wat we vooraf wilde en misschien nog wel meer!Fist Fight 2017 film download

Uiteraard eerst terug naar afgelopen weken. Eenmaal aangekomen in Melbourne, begin april, waren de eerste 2 weken niet de meest spannende van onze totale reis, de bus moest namelijk verkocht worden. Dit was eigenlijk de enige onzekere factor van onze reis, want wanneer krijg je ‘m verkocht? Na wat lauwe reacties de eerste dagen, hadden we 14 dagen later de luxe om 2 oprecht geïnteresseerde koppels te hebben, waarvan 1 uit Nederland. Dit had onze voorkeur, simpelweg omdat je zo makkelijker één en ander kunt uitleggen en overleggen en omdat de uiteindelijke betalingsoverdracht lekker in euro’s via de bank kan. Gelukkig waren zij direct enthousiast en hebben we enkele dagen daarna de deal gesloten, wij blij, zij blij!

Nu konden we dus onze laatste 2 weken gaan plannen, waar we nog naar Kangaroo Island en Ayers Rock wilden en hebben ondertussen ook nog volop de tijd gehad om Melbourne in te gaan, voor foto’s klik hier.

Op 21 april konden we dan eindelijk weer wat gaan zien van ’t land en zijn we richting Kangaroo Island gevlogen en gevaren. Hoewel je bij de naam verwacht dat de kangoeroes je tegemoet komen gesprongen zodra je op het eiland komt, viel dit ons wat tegen. Niet alleen het feit dat er weinig kangoeroes zaten, maar eigenlijk ook omdat er sowieso niet zo heel veel te zien was (behalve schapen en erg veel weiland). Uiteraard hebben we ondertussen al het één en ander gezien en zijn we misschien wat verwend geraakt ? ,maar we hadden er iets meer van verwacht. Ondanks dat hebben we overigens wel van zeer dichtbij zeehonden, koala’s en wederom dolfijnen kunnen zien, voor foto’s klik hier. Ook de ‘Remarkable Rocks’ en ‘Admirals Arch’ waren absoluut de moeite waard.

Nadat we vanuit Kangaroo Island weer terug gevlogen zijn naar Melbourne, zijn we de volgende ochtend doorgevlogen naar Ayers Rock. Dit icoon van Australië ligt in het ‘red centre’, het midden van Australië. We hadden hier enkele weken geleden in principe naar toe kunnen rijden, maar dat was dan een ritje van 2600km. Daarnaast was het er toen zo’n 40 graden, nu is het winter en wordt het overdag een heerlijke 23 graden. We hebben dan ook de ideale mogelijkheid gehad om wat mooie wandelingen te maken rondom deze rots en het nabij gelegen Kata Tjuta, een andere rotsformatie.
Hoewel erg toeristisch, hebben we ons prima vermaakt, een mooie afsluiter van 5,5 maand Australië. Uiteraard zijn ook hier foto’s van gemaakt, klik hier.

Maar goed, nu zijn we dus echt helemaal rond, 167 dagen Australië, ze zijn voorbij gevlogen, hoe cliché dit ook klinkt. Betekent namelijk dat we al 5,5 maand van huis zijn, maar ook dat we al ruim 6 maanden niet werken, wat een aanrader is voor iedereen!!

Even wat leuke feitjes;
– km gereden: +/- 24.000
– foto’s: 2765
– aantal boetes: 1x (die verrekte onduidelijke tolwegen ook!)
– aantal keer naar de kapper geweest: 0x (ja, de haren worden lang, maar helaas geen nieuwe)
– Aantal verschillende plaatsen overnacht: 109
– Warmste temperatuur: 45 graden (lekker autorijden in noord-west Australië)
– Koudste temperatuur: 5 graden (’s nachts Ayers Rock)
– aantal bezoekjes op 400dagen.nl : inmiddels meer dan 10.000!

Wat vonden we het mooiste wat we gezien/ervaren hebben (in willekeurige volgorde)?
– Coral Bay (Western Australia, snorkelen tussen koraal en tropische vissen)
– Blue Mountains
– Oud&Nieuw Sydney
– Whitsunday Islands
– Gorge Wildlife Park (Adelaide Hills)
– Uluru/Ayers Rock

Dit lijstje is waarschijnlijk nog veel langer te maken, omdat de leukste en mooiste dingen eigenlijk vaak onverwacht gebeurde, maar omdat we bij thuiskomst ook nog wat te vertellen moeten hebben komt dit later wel.

Australië is ons dus goed bevallen. Na een paar weekjes wennen aan de omgeving, de cultuur en het reizen op zich, is alles behoorlijk vlekkeloos verlopen.
Zijn we ‘verliefd’ geworden op dit land, zoals sommige mensen dit zo mooi kunnen zeggen, nee, dat niet. Ik denk dat we daarvoor het land simpelweg te groot vinden, waarbij we de dingen die we als mooi hebben ervaren ook echt uniek vonden, maar er aan de andere kant teveel niets is. Er zijn dus erg mooie dingen om te doen en te bezichtigen, maar je moet er ook erg veel kilometers voor afleggen.

Zijn wij echte backpackers geweest de afgelopen maanden? Nou, dat heeft wat uitleg nodig…
We hebben erg veel mensen ontmoet die Australië rondreizen, allemaal op hun eigen manier. Onder deze reizigers wordt er onderscheid gemaakt (met een knipoog) in de volgende personen;

– Backpackers; reizigers die op een (zeer) beperkt budget leven, elke avond noodles eten, altijd gratis overnachten ergens in de natuur en vaak naast het reizen nog werken. Excursies worden weinig gedaan, gezien de prijs hiervan en mochten ze door hun budget heen zijn, dan bivakkeren ze vaak lang op 1 plaats.
– Flashpackers; reizigers met een wat ruimer budget, eventueel werken, overnachten op een camping met mogelijkheden om afwisselend (lees: gezond) te eten. Excursies worden selectief ondernomen, men probeert zoveel mogelijk van het land te zien in een relatief korte tijd.

We plaatsen ons onder de laatste categorie. Uiteraard hebben wij ook bijna dagelijks ons budget bijgehouden, zijn kritisch waar we wat aan uitgeven, maar wilden absoluut zoveel mogelijk zien. Aangezien dit ons dus zeer goed bevallen is, gaan we de komende maanden op dezelfde voet door!

Zoals gezegd, hebben we de afgelopen maanden behoorlijk wat mensen ontmoet, waarbij we ons Engels hebben kunnen verbeteren. Leuk om te zien dat erg veel mensen (uit veel verschillende landen) open staan voor een simpel praatje of wat advies. Het enige land wat hierbij eigenlijk de uitzondering vormt is Frankrijk. Met Fransen kreeg je nauwelijks contact en net wanneer je dacht dat je een stel spontane Franstalige mensen had ontmoet, bleken dit Canadezen te zijn.
Australiërs zelf zijn erg geïnteresseerd, reizen zelf ook veel en staan redelijk makkelijk open voor andere culturen en zijn erg behulpzaam richting toeristen. Het zal dan ook weer wennen zijn om geen “G’day mate” of “no worries” te horen.

Nu dus op naar Nieuw Zeeland voor de komende 5 weken. Op naar wat herfstachtig weer, waarbij we dus onze bruine gloed weer gaan verliezen en de korte broek waarschijnlijk in de backpack kan blijven. We landen in Christchurch en gaan via het zuider eiland naar het noorder eiland om later via Auckland naar Fiji te vliegen. We hebben al behoorlijk wat goede verhalen gehoord van medereizigers over dit land en zijn dan ook erg benieuwd.

Ohja, wat we niet gaan missen aan Australië;
– Muggen (incl. de achtergelaten bulten)
– Vliegen
– Lange, saaie wegen
– Onduidelijke bewegwijzering

Als laatste; we hebben een filmpje gemaakt wat zo’n beetje onze reis samenvat in een paar minuten (met nog nooit eerder vertoonde beelden!!), deze is geplaatst onder het kopje ‘filmpjes’. Dus mocht je 9 minuten even niets te doen hebben…..

Fijn voorjaar gewenst, op naar de BBQ in Nederland, wij hebben er onze buik even vol van….. ?

Groeten!

Rondje Australië compleet!

We zijn rond! Terug in de staat Victoria, terug in Melbourne waar we bijna 5 maanden geleden zijn begonnen. Iets eerder dan gepland, maar hoe dat komt vertellen we later in dit bericht, dan houden we het nog even spannend en haakt niemand af… ?

Na ons laatste bericht, hebben we het zuid westelijk gebied van Australië bezocht. Wat direct opviel…de bosbranden van slechts enkele weken eerder. We hebben zo’n 80km gereden met alleen maar verbrand bosgebied om ons heen wat op sommige plekken nog na smeulde. Via een kleine wandeling op een heuvel hadden we uitzicht op het hele gebied, erg indrukwekkend ().

In tegenstelling tot de westkust is het begin van de zuidkust dus direct zeer bosrijk en erg mooi. Een beklimming in een boom van 60m heeft ons geleerd dat we allebei geen hoogtevrees hebben, maar achteraf wel veel spierpijn!
Waar veel toeristen de oostkust of westkust bezoeken is de zuidkust eigenlijk ook meer dan de moeite waard. Tot aan het plaatsje Esperance is de kust erg mooi en is er ook veel te bezichtigen. Het weer in deze tijd is ook echt ideaal.

Maar Australië zou Australië niet zijn om vervolgens een snelweg aan te leggen richting het oosten, die zo lang en saai is, dat je aan het einde een certificaat kan ophalen dat je deze snelweg ‘overleefd’ hebt. De “Nullarbur”, zoals deze weg heet, heeft ook als kenmerk dat er het langste stuk rechte weg ligt van heel Australië, dus geen bochten, heuvels of rotondes…..alleen rechtdoor!
Na deze 1400km waren we dus blij dat we de richtingaanwijzers van de bus weer eens konden gebruiken en weer verwend werden met mooie uitzichten op zee.

Maar de Nullarbur heeft ons toch nog wat meer opgeleverd dan een certificaat, namelijk autopech. Na 18.000 probleemloze kilometers had de bus niet meer zo heel veel zin om harder dan 80km/h te rijden en begon ook wat te rammelen. Na een kort bezoek aan een monteur dachten we even dat het opgelost was, maar helaas, eenmaal aangekomen in Port Augusta moesten we wederom naar de autogarage.
Op dat moment kun je net zo goed een paracetamol in je portemonnee stoppen, want je weet dat het daar pijn gaat doen! Omdat we op vrijdag bij de garage stonden, konden ze er pas maandag aan beginnen. Op zich niet erg, ware het niet dat in Port Augusta net zo veel te beleven is als met Koningsdag in Deurne, helemaal niets! Uiteindelijk vonden ze nog een probleem en zijn we dinsdag verder gereden….met gierende banden!

Hier hebben we dan ook de beslissing gemaakt om eerder naar Melbourne te rijden om zo onze bus eerder te verkopen om eventuele verdere kosten te voorkomen. De geplande trip naar ‘Kangaroo Island’ die eigenlijk op de route lag, doen we later met het vliegtuig.

We hebben er wel voor gekozen om de toeristische route naar Melbourne te rijden, omdat we anders teveel mistte onderweg. Hier hebben we tot nu toe geen spijt van, omdat we onder andere naar een erg mooi wildlife park zijn geweest, nabij Adelaide, waar we koala’s hebben mogen vasthouden. 外汇交易平台 Waar elke dierentuin of wildlife park dit uitbuit door hier veel geld voor te vragen, was dit in ons geval gratis. Na de extra onkosten aan de bus klonk ons dit dus als muziek in de oren. Uiteindelijk een zeer leuke ervaring om in een park rond te lopen waar je heel dicht bij dieren mag komen ().

Wat even wennen was toen we (eindelijk) weg waren uit Port Augusta en dus richting Adelaide reden, was dat de nachten een stuk koeler werden. En met ‘een stuk’ bedoelen we van zo’n 20 graden naar 5 graden. Doordat onze bus niet beschikt over dubbele beglazing, kunststof kozijnen of dakisolatie wordt het dan in de bus toch wel zo’n 6 graden. Lagen we daar in ons zomertenue te rillen van de kou. De volgende ochtend kwam dan ook vrij snel de thermokleding weer tevoorschijn. Overdag is het overigens nog steeds heerlijk weer!

Weer aangekomen in de staat Victoria dus, waar we de Great Ocean Road heb gereden. Iedereen zegt dat je dit moet doen en ze hebben allemaal gelijk, erg mooi! )

Nu we aangekomen zijn in Melbourne hebben we dus de omtrek van Australië gehad, terwijl we nog 4 weken de tijd hebben. Zoals vermeld, we vliegen nog naar Kangaroo Island. Vervolgens vliegen we door naar Ayers Rock, de roodkleurige Tafelberg, midden in Australië. Wanneer we dit precies doen hangt af van de verkoop van onze bus. Uiteraard hebben we ook nog de tijd om Melbourne zelf te bezoeken. We hoeven ons dus niet te vervelen, alleen zullen de komende weken anders zijn qua reizen dan de afgelopen maanden, waar de route redelijk voor de hand lag.

Nog een leuke ervaring over tijdverschil in Australië aan de zuidkust;
In Perth, aan de westkust, is het tijdverschil met Nederland 7 uur. Rijdt je vervolgens richting het oosten, richting de staat South Australia, dan wordt dit verschil 100km voor de staatsgrens 7u45m. Eenmaal South Australia ingereden wordt het 9u30m.
Terug in Victoria is het tijdverschil weer 10 uur, zoals we onze reis begonnen zijn. Echter is in Nederland de zomertijd begonnen, dus toch 9 uur tijdverschil.
Dan zijn we nog niet helemaal klaar….in het 2e weekend van april begint hier de wintertijd, oftewel de klok een uurtje terug! Dus nog een tijdverschil van 8 uur met Nederland?!?!? (denken we)

Een fijn paasweekend aan allen, wij hopen in plaats van chocolade eieren vele vele dollars te krijgen voor onze bus  ?

Zon, zee, strand….de westkust!

Wat waren we weer blij dat we de zee weer zagen na dagenlang richting de westkust gereden te hebben. Waar we trouwens dachten dat het wat koeler zou zijn aan zee, hebben we ons daarin flink vergist.
Onderweg merkte we al dat de buitenlucht aanvoelde als een föhn. Dit werd bevestigd door het weerbericht op tv, waar werd verteld dat het in de regio noordwest makkelijk 40 tot 45 graden kan worden. Ook de temperatuurmeter van de motor van onze auto bleef richting de zon wijzen en je kon niet alleen een eitje, maar ik denk zelfs een Chinese rijsttafel voor 22 personen, warm houden op de motor. Tel daar de hoge luchtvochtigheid bij op en je hebt continu een nat shirt van het zweten. ’s Nachts ‘koelt’ het dan af naar een onaangename 30-35 graden….Om te ervaren wat we hier bedoelen raden we je aan om in je slaapzak in een Turks Stoombad te overnachten, dan benader je het redelijk….. ?

Maar het goede van dit alles, is dat ook hier campings beschikken over een zwembad en we ons hebben gehouden aan het advies van de lokale bevolking; water drinken en niets doen! Met name dit laatste hebben we tot in perfectie uitgevoerd.

Eenmaal aangekomen in Broome, het noordelijkste stadje van de westkust, hebben we in ieder geval kunnen genieten van de zon die ’s avonds achter de zee zakt. Uiteraard geen wereldwonder, maar erg mooi om te zien in combinatie met de roodachtige rotsomgeving aan de kustlijn.
Sowieso is de kustlijn zelf stukken mooier dan de oostkust. Mooiere stranden, mooiere natuur daar omheen en veel meer te zien in zee, onder water.

Dit hebben we vooral mogen zien in Exmouth en Coral Bay. Waar de oostkust het ‘Great Barrier Reef’ heeft, kun je hier boven koraal zwemmen als je slechts 2 meter de zee in loopt. De waterdichte action-cam kwam hier goed van pas om de tropische vissen te fotograferen en te filmen. (foto’s, klik hier)

Apart om te zien is dat deze plaatsen slechts zeer kleine dorpen zijn. Coral Bay bestaat uit 1 straat, met 2 campings en een slechte supermarkt, terwijl je gezien de omgeving, een mega commercieel uitgebaat resort verwacht. Dit maakte dat alles erg relaxed overkwam en we in zeer goed weer heel erg mooie dingen hebben mogen zien.Watch Full Movie Online Streaming Online and Download

Het voordeel van reizen naar het zuiden is dat de eerder genoemde luchtvochtigheid afneemt. Oftewel, als de zon ’s avonds onder gaat, is het buiten heerlijk! Geen muggen, geen vliegen, dus lekker buiten zitten naar andere mensen kijken (en daar uiteraard een mening over hebben, ze verstaan ons toch niet!).

Een ander voordeel; het is ons eindelijk gelukt in één keer normaal de was te doen! Niet meer 3x moeten afhalen vanwege onverwachte regen, maar lekker wassen, ophangen, drogen en afhalen. Deze laatste 2 stappen hebben trouwens maar 10 minuten geduurd, aangezien de was drogen met 40 graden in de zon aardig snel gaat.watch movie Beauty and the Beast 2017 now

Ondanks dat er erg mooie dingen te zien zijn, aan de westkust liggen de plaatsen gemiddeld toch nog 250 tot 300km uit elkaar. Het grote voordeel is wel dat dit zeker de moeite waard is, zoals ons bezoek aan Monkey Mia, gelegen aan Shark Bay. Ondanks dat de naam anders doet vermoeden, kun je hier dolfijnen spotten. Deze zwemmen voornamelijk ’s ochtends langs de kustlijn, dus mocht je zelf in zee zwemmen dan kunnen deze dieren makkelijk op een paar meter van je vandaan zijn. Enkele van deze dolfijnen zijn geselecteerd voor een voedingsprogramma. Dit is dan weer leuk om te zien, omdat ze dan op een meter van je vandaan gevoerd worden.

Naast dolfijnen zijn er ook veel emoes (lijken erg veel op struisvogels). Deze lopen door de straten en over de camping en als je niet oplet zitten ze met hun snavel in je achterklep van de auto te zoeken naar wat eten.
Ondertussen wordt onze dierenkennis dus flink verrijkt. Naast de vele kangoeroes, wallibi’s, koala’s, wombats, leguanen, egels 2.0, tropische vissen, zeeschildpadden, dolfijnen, pelikanen, emoes, doodgereden koeien naast de weg, hebben we inmiddels ook pinguïns gespot!

Ondertussen zijn we ook weer in de bewoonde wereld beland en hebben we Perth bezocht. Zoals vele steden in Australië eigenlijk niet zo heelveel te bieden hebben, is Perth een leuke stad. Dit komt overigens met name door ‘Kings Park’. Waar New York ‘Central park’ heeft, Amsterdam het Vondelpark, Deurne het……uhmmm….Deurne niets heeft, heeft Perth ‘Kings Park’. Erg leuk om hier doorheen te lopen en vanuit een relaxte omgeving de skyline van Perth te bekijken.
Voor meer info over Perth, klik hier.

Wat ons nog meer opvalt aan deze regio is dat het wat koeler wordt. Blijkbaar wordt het nu herfst, waardoor het nog “maar” 27 tot 30 graden is overdag. Dit betekent dat we ’s avonds, met name bij stevige wind, ons vest nog wel eens aan moeten. Toch ff wennen na 2 maanden hitte, maar niet zo heel erg.

Inmiddels zijn onze verdere reisplannen weer wat concreter geworden. Op 4 juni komen we aan op Fiji om vervolgens een 12-daagse eilandentrip te doen. We kunnen hier ook weer volop snorkelen, kayaken, gaan we naar het eiland van de film ‘Cast Away’ en kunnen we zwemmen met walvishaaien. Dit is een georganiseerde reis, maar na deze 12 dagen blijven we zelf nog 4 dagen langer op het grootste eiland. Daarna zullen we waarschijnlijk doorvliegen naar Hawaï, maar de tickets hiervoor moeten nog geboekt worden.

Eerst nog 1,5 maand Australië waar we richting het einde nog onze bus moeten verkopen. Deze staat inmiddels al op de Australische marktplaats, ‘Gumtree’, en de reacties komen langzaamaan binnen. Gelukkig hebben we een terugkoopgarantie met de dealer waar we de bus gekocht hebben, maar mochten we deze voor meer kunnen verkopen, dan is dit een aangename meevaller.

Druk, druk, druk dus de komende tijd, het begint op werken te lijken…..  ?

Fiji en Hawaii !!

Zo….da’s snel….

We hadden niet verwacht dat we ’t zo snel geregeld zouden hebben, maar onze reisplannen zijn wat gewijzigd!!

Op 29 april vliegen we naar Nieuw Zeeland, dit stond al vast. Normaal gesproken zouden we daarna richting Canada vliegen, maar dit hebben we ingewisseld voor Fiji en Hawaii!
Dit betekent dat we op 4 juni naar Fiji vliegen en daarna een keer richting Hawaii (de datum weten we nog niet), om vervolgens volgens plan de rest van de Verenigde Staten te bezoeken.

We zijn op dit idee gekomen door enthousiaste medereizigers, maar vooral door het idee dat de kans dat we ooit nog naar Canada gaan groter is dan een reis richting BlueHost Fiji of Hawaii, simpelweg omdat het (erg) ver reizen is. Nu zijn we er toch “in de buurt”, dus kunnen we er net zo goed ook even een bezoekje gaan brengen.streaming The Shack 2017 film

Voor het eventueel bezorgde thuisfront; we zullen hierdoor niet zo heel veel langer wegblijven…. ?

gr!!