365 van de 400 dagen weg!

Even geen stukje over waar we nu zijn en wat we allemaal wel of niet hebben meegemaakt, maar tijd voor een terugblik.
Waarom? Vandaag zijn we precies een jaar weg.
En ach, over een paar weken doen alle tv zenders en kranten ’t ook, dus waarom wij niet.

We zullen antwoord geven op alle vragen/opmerkingen, zoals vooraf; ‘wat gaan jullie doen???’, ‘is een jaar niet lang?’, ‘hebben jullie echt je baan opgezegd?’, ‘je gaat carnaval echt wel missen’ en tijdens de reis met name via whatsapp; ‘eej, hoe’s de vakantie?’, ‘je mist hier niks’, ‘waar zitten jullie nu, ik lees die blog nie..’ en vele andere.

Ergens rond het weekend van 9 november 2014 hebben we voor ’t laatst friet met een frikadel (en een portie bitterballen) gegeten, “wat zouden we dit gaan missen, not!!”.
Het huis nog maar een keer opgeruimd, de backpack langzaamaan ingepakt en ondanks het afscheidsfeestje eerder, toch nog iedereen een keer gezien.
Een jaar daarvoor al een beetje begonnen met de voorbereiding en het aankondigen dat we dit toch echt wel gingen doen. Het geregel van de juiste visums hadden we gelukkig achter de rug, we hebben afscheid genomen op het werk (“geven jullie echt je baan op? In deze tijden van crisis?” Ja, dat doen we..), het was eigenlijk alleen nog aftellen.

Hoe dan ook, op een brakke woensdagochtend, veel te vroeg, hebben we onze backpacks in de auto gegooid en zijn we naar Schiphol gereden.
Backpack…ook wel simpelweg een grote rugzak genoemd, maar als je lang gaat reizen heet dat ineens een backpack. Ondanks alle tips op internet neem je toch teveel mee en laadt je het ding onpraktisch in. “Ach, we hoeven ‘m toch niet lang te dragen als we in Melbourne aankomen, dan kijken we daar wel verder…” hoor ik ons nog praktisch denkend zeggen.
Na een zeer prettige vlucht van 23 uur stapte we enigszins gaar de aankomstterminal uit in Melbourne. Blijkt het daar toch tegen de 30 graden te zijn en staan we daar in semi-winterkleding met onze backpack op de rug onhandig om ons heen te kijken waar toch dat goedkope hotel ligt op loopafstand van het vliegveld. Na 10 minuten lopen vallen alle (dollar)kwartjes ineens tegelijk; de backpack is waarschijnlijk te zwaar, is niet goed afgesteld en waar niemand over praat op internet; waar laat je je overige bagage, oftewel die andere rugzak en tas met laptop/tablet??

Hoe dan ook, de reis was begonnen!

De eerste weken voelen nog als vakantie, je bent ver weg van huis, het weer is anders…je hersens zeggen eigenlijk: “over 2 weken zit ik weer thuis, op mijn eigen toiletpot”.
Maar nee hoor, wij hebben besloten om allereerst bijna 6 maanden in een omgebouwd bestelbusje te gaan wonen. Waar we in Nederland plannen hadden om groter te gaan wonen, zijn we enigszins achteruit gegaan op de vierkante meters.
En dat was wennen, maar gelukkig niet lang. Want al snel werd dit geen vakantie, maar gewoon een manier van leven, omdat je toch op zoek gaat naar wat ritme. Je wordt vlug praktisch en kijkt naar andere dingen; wat doet het weer (nóg belangrijker dan in NL), hoe laat gaat de zon etoro onder (of sta ik in het donker buiten te koken tussen de insecten), hoe werkt een Australische blikopener, waarom zit er tussen de wereldstekkers van de Action geen stekker die in Australië past en misschien de belangrijkste van allemaal; hoe bewaren we ons eten zonder koelkast en stroom?

Oftewel, alles wat je doet duurt wat langer dan in Nederland, vergt wat meer voorbereiding en je past je hier op aan.
Al dit komt af en toe met enige frustratie, want ja…je bent dan wel aan de andere kant van de wereld maar je karakter verandert niet direct…

Dit alles valt in het niet zodra je verrast wordt met onverwachte mooie dingen. Zoals eerder beschreven in wat reisverslagen zijn de kleine dingen het gaafst. Wakker worden rond zonsopgang met je bestelbusje aan het strand, het geruis van de zee op de achtergrond en vele kangoeroes op de voorgrond! ’s Avonds wat eten klaarmaken op je 2-pitter in de Grand Canyon, Amerika, met een eland naast je…simpel, maar mooi!

Oud&Nieuw in Sydney was een hele happening, maar ook weer de bevestiging dat we eigenlijk probleemloos al 6 weken van huis zijn.
En zo zijn er vele maanden ontzettend snel voorbij gegaan. Contact met thuis bevestigde dit extra, omdat je je dan pas realiseert dat alles gewoon doorgaat.
De eerder genoemde frustraties zijn minder en vooral korter geworden, omdat je doorkrijgt hoe dingen te regelen, zodat we onze reisplannen gewoon door konden zetten.

De keuze om naar Fiji en Hawaï te gaan is een heel goede geweest. Niet alleen omdat dit mooie bestemmingen zijn, maar ook omdat we later in Amerika nog steeds ‘met het goede weer mee konden reizen’.

Iedereen maakt zo’n reis op zijn/haar eigen manier. Wij hebben de eerste paar weken onze manier ontdekt en dit al 12 maanden lang volgehouden, op een voor ons zeer prettige manier. Hierdoor hebben we gezien wat we wilde zien en misschien wel meer.
We hebben vele ‘backpackers’ zien rondhangen op straat of bij een hostel waar ze dan al weken/maanden zitten. Ze kunnen niet veel doen, omdat ze geen geld hebben en geen werk kunnen vinden (of geen zin hebben in fruitplukken onder een brandende zon). Ondertussen zijn zij ook aan ’t reizen, maar naar onze mening heeft dit weinig met reizen te maken…
Uiteraard hebben wij ook een budget en hebben we op ontzettend veel momenten keuzes moeten maken waar je je geld aan uitgeeft, achteraf gezien hebben wij niet het gevoel dat we daardoor unieke dingen gemist hebben.

Wat we allemaal “geleerd” hebben tijdens een jaar is moeilijk te zeggen. We weten in ieder geval dat we er geen seconde spijt van hebben dat we dit gedaan hebben. We hebben mooie dingen gezien, die we waarschijnlijk nooit meer gaan zien, al helemaal niet op deze manier.
Ok, ons Engels is er flink op vooruitgegaan, we weten dat chipszakken kapot knappen in de bergen en dat benzine in de tank kan koken als je met 45 graden door de Outback rijdt, mooi toch!
We zijn wat meer ‘wereldwijs’ geworden, hebben kunnen zien hoe dagelijkse dingen geregeld zijn in andere landen en hebben mensen ontmoet die dit haarfijn konden uitleggen.

We hebben ook geen spijt dat we onze baan hebben opgezegd, dit biedt simpelweg weer nieuwe kansen waarvan we overtuigd zijn dat deze gaan komen. En laten we eerlijk zijn, op een periode waar we ongeveer 45 jaar werken, is 1 jaar reizen niet zo heel veel…

“Gaan jullie dit samen wel volhouden?” Is ook een veelgestelde vraag…nou ja, blijkbaar wel!

We hebben nog een aantal weken te gaan. Zijn we al met de terugkomst bezig? Ja, en ook bewust. We zijn nuchter genoeg om te beseffen dat we in januari weer in een normaal ritme gaan leven, waarbij werken, sporten, op stap gaan en vakantie (jawel!!) tot de dingen behoren.
Het aantal filmpjes en foto’s staat inmiddels op ruim 6300, deze zijn al uitgefilterd! We zullen dan ook niemand uitnodigen voor een gezellige dia-avond. Het aantal hits op onze site zijn er ruim 16.000. Deze heeft google waarschijnlijk binnen 0,01 seconde, maar wij zijn er trots op!

Wij leven nog een paar weken ons leventje op de manier waarop we dit het afgelopen jaar gedaan hebben, wat daarna komt zien we positief in, al zal het wennen zijn om weer op je fiets door de ijzige kou te moeten fietsen met je handen in je mouwen gestoken (want waar heb je die verdomde handschoenen dan ook neergelegd 13 maanden geleden?!).

Wat hebben we gemist? Niets, maar toch wel wat denken we. Waar wij veel ‘wildlife’ hebben gezien, zijn ze binnen de vriendenkring ook als beesten tekeer gegaan, wat als gevolg heeft dat we nog 9x beschuit met muisjes mogen gaan eten.

En ja, we hebben carnaval moeten overslaan. Hebben we ’t gemist? Niet zozeer het 5 dagen verkleed rondlopen met een biertje in je hand, maar we zijn wel weer toe aan een leuke stapavond.

En nee en oprecht, die frikadellen en bitterballen hebben we echt niet gemist, maar ach…als ze voor onze neus liggen laten we ze niet koud worden.

Tot over een paar weken,

De groeten!

8 gedachten over “365 van de 400 dagen weg!”

  1. Wauw, wat een gave terugblik op jullie meer dan geweldige avonturen!
    En waar iedereen waarschijnlijk al over naar huis komen begint (want ja, wat zijn nou 4 weken en 6 dagen op in totaal 56 weken en 6 dagen?!) zeg ik tegen jullie: geniet tot de laatste seconde!! En dan kan het nagenieten beginnen 🙂

    Kus!

  2. Een super samenvatting redactioneel zeer sterk ga maar een boek schrijven succes verzekerd
    Blijf de laatste weken maar volop genieten want bij thuiskomst zullen er ongetwijfeld wel weer Hollandse ergenissen op de loer liggen
    Nog veel genoegen allebei

  3. Wat mooi geschreven 🙂 Wat een super ervaring moet dit zijn! Maar stiekem ben ik toch ook wel heel blij om jullie straks weer te zien! Geniet nog van jullie laatste maandje daar! Maar als ik hoor wat jullie plannen nog zijn gaat dat vast goedkomen ? enne.. Tot op de beschuit met muisjes 🙂

  4. Hebben jullie verhalen met veel plezier gelezen en waauw elke keer die prachtige foto’s! Een ervaring om nooit meer te vergeten. Heel erg gaaf toch!

  5. Super onder woorden gebracht! Kijk ernaar uit om jullie verhalen in real life aan te mogen horen ? Voor nu is het voor jullie nog even flink genieten geblazen, terwijl ik stiekem al aftel tot die eerste stapavond weer samen…??
    Dikke kus!!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.